हाँसो दिन्छु भन्थ्यौ आँसु झार्यौ निष्ठुरी
न त घरको न त घाटको पार्यौ निष्ठुरी ।
पहाडकी गरिब छोरी देखेर होला सायद
हुनि खानी धनी केटि चार्यौ निष्ठुरी ।
दुई मुटु जोडेर सङ्गसङ्गै बाँचौ भन्दा
आज भन्दै भोलि भन्दै टार्यौ निष्ठुरी ।
हिजोसम्म मेरै काखमा लडिबुडी रम्नेले
आज अर्कै अङ्गालोमा नार्यौ निष्ठुरी ।
रहर कि बाध्यता के पर्यो तिमी लाई
चोखो माया खै किन मार्यौ निष्ठुरी ।
सजना वाइबा सन्ध्या
रामेछाप गागल भदौरे ।
हाल : राजधानी
No comments:
Post a Comment