गजल

गजल

आकाश धर्ती अटाउने विशाल मेरो छात्ती थियो

त्यै छात्तीमा कुल्ची हिँड्ने साँच्चै तिमी घाती थियो

पीडा खप्न नसकेर छात्ती पिटि मैले रुँदा

ताली बजाई हेर्ने मान्छे कति कति ताँती थियो

आगो लायौ मुटुमा प्रेमको ब्रह्माण्ड धुवाँ भो

जले पनि मुटु मेरो सास अझै बाँकी थियो

बाचा कसम खायौ तिम्ले तर मैले खाईन

तिम्रो माया झुटो रैछ मेरो माया खाटी थियो

एउटै शब्द सुन्न भनी धेरै बेर रोकेँ

एक्लै पनि जिउन सक्छौ यत्ती काफी थियो

आशिक तामाङ्ग वाईबा

तसर्पु-९ धादिङ्ग

सल्ले